Burengerucht

Mijn vuisten druk ik tegen mijn slapen. Ik wil niet meer, het is te veel.
Te veel geluid dat zich van alle kanten aan me opdringt.

flat

De wekker van beneden die maar blijft piepen, de Deep-House-bassen van achter de slaapkamermuur die dwars door mijn lijf beuken, de dreunende deuren van de ruziënde aso’s aan de andere kant  en nu alweer dat dreunende gebonk van boven.

Ik wieg van voor naar achter, alles is beter dan de chaos van het studentenhuis en veel beter dan de straat waar ik heb overleefd. Maar deze helse herrie, ik kan niet meer.

Elke maandag, altijd op maandag, dat gebonk van boven. Onregelmatig, soms sneller, dan weer traag, om gek van te worden. Dat kittige vintage vrouwtje lijkt zo frêle, maar maakt het kabaal van een Poolse sloopploeg.

Vintage vrouwtje van de kringloopwinkel om de hoek. Niet dat ze zo oud is, net dertig, maar qua kleding is ze blijven steken in de jaren ’60. Na mijn werk in de buurtsuper ben ik haar een paar keer in het trappenhuis tegengekomen, altijd gekleed in minirok-met-laarsjes. Ze is best een prettige verschijning, hartvormig gezicht, zwart haar, krap 1 meter 60 met een slank en fijn figuur. Een keer liet ik haar vóór gaan. Heupwiegend nam ze  de traptreden. Genietend van het opwindende uitzicht volgde ik en verbeelde me dat mijn handen langs de binnenkant van haar dijen omhoog gleden. Bij mijn flat deed ik  alsof ik mijn sleutel zocht en keek haar na tot de volgende overloop. Daar draaide ze, zocht mijn blik, kneep nadrukkelijk even haar ogen toe en heupwiegde verder omhoog.
Mijn erectie zocht naar ruimte in mijn broek, ik durfde niet meer te kijken en ging snel naar binnen.

De Poolse sloopploeg is weer begonnen.
Ik probeer mijn kalmte te vinden door alle spinners in mijn collectie nog beter in het gelid te zetten. Zinloos. Op de gang ga ik heen-en-weren, hang de Mondriaan-reproducties recht, nog eens en nog maar een keer. Steeds sneller ijsbeer ik, druk mijn vuisten tegen mijn voorhoofd tot ik het niet meer uithou. Ik haal diep adem, storm mijn flat uit, de trap op, en bel bij haar aan.

Het gebonk stopt. De deur gaat open. Verbaasd kijk ik naar haar hoog geknoopte bloemetjesschort. Ze blaast wat verdwaalde haren uit haar gezicht en snuift.

“Wat mot je?”

“Goedemorgen, ik ben Youri van beneden. Ik weet niet wat u aan het doen bent, maar ik word gestoord van dat gebonk.”

Ze knikt en kijkt me doordringend aan. Haar ogen zijn groen.

“Word jij gestoord van dat gebonk, professor?
Nou, ik ook. Laat maar zien of jij er wat mee kan.”

Ze stapt opzij met een uitnodigend gebaar. Voorzichtig loop ik langs haar heen.
De dichtslaande deur laat me verstijven. Ze geeft een tik tegen mijn bil en zegt:

“Doorlopen professor. Ik heet Elly. Je weet toch waar de badkamer is?”

Ik volg het golvende oranje-beige behang in de gang naar de badkamer. Ze wijst. Naast een antiek was-apparaat staat een soort ronde afvalemmer.

“Kijk, dat is de rotzak. Die centrifuge gaat steeds aan de wandel.
Ik word er ook gek van.”

Bovenop de centrifuge zit een hendel die ze wegdraait zodat de klep open kan.
In een trommel met gaatjes ligt een kluit natte was.
Automatisch buig ik voorover en verdeel de natte kluit netjes over de trommel.
Ik pak de rand, wiebel het heen en weer, grom goedkeurend en ga weer staan.

“Als je de was netter verdeelt dan draait het beter.
En ga er voor de zekerheid op zitten, dan wandelt ie zeker niet weg.”

“Jaja, er op gaan zitten, halve zool. Ga maar professor, ik red me wel.”

Als ik langs haar wil lopen, trekt ze me aan mijn schouder naar beneden en kust mijn wang. Achter mij sluit ik zachtjes de badkamerdeur en adem langzaam uit. Als ik met een gloeiende wang langs de oranje-bruine golven loop, hoor ik achter mij een  zoemend geluid. Ik stop bij de huiskamerdeur die op een kier staat, duw hem verder open en kijk naar binnen. Het lijkt precies op foto’s van mijn oma’s huis! Ruwharige bruine vloertegels, kuipstoeltjes op een chromen draaipoot, een bol-lamp van touw, alles ademt de zestiger jaren. Alles behalve het flat-screen aan de muur. Nieuwsgierig ga ik naar binnen, draai de stoeltjes rond en bestudeer de ouderwetse radiokast met draaischijf.
Er staat een chromen schaaltje-met-deksel op een poot. Ik duw een paar keer de zwarte knop bovenop in. Tollend draait het deksel naar beneden en komt weer omhoog.
Nog een keer kijk ik rond voordat ik de kamer uit ga.

Als ik de voordeur open, klinkt er gekerm uit de badkamer. Ik wacht even, het klinkt steeds harder en zieliger. Is ze uitgegleden? Of is er iets mis met de elektra?
Ik neem in zes passen de gang, verstijf weer door de dichtslaande voordeur. Het gekerm klinkt nu wanhopig.

Voorzichtig doe ik de badkamerdeur open. Elly zit op de zoemende centrifuge, wijdbeens, huilend, haar mascara is uitgelopen. Ze is naakt onder het losgeknoopte jasschort dat slordig om haar heen is gedrapeerd. Ze wiegt van voor naar achter terwijl haar lichaam op volle toeren meetrilt. Een hand is tussen haar dijen geklemd, met de andere omvat ze haar kleine, ronde borst waarvan de tepel tussen haar vingers priemt.

‘Ow, asjeblieft, hou me, hou, hou me vahahaaa…’ kermt ze.

Ik draai mijn hoofd weg, durf niet te kijken, schuifel zijwaarts naar haar toe en leg voorzichtig een arm om haar heen. Gelijk slaat ze twee armen zo stevig om mijn middel dat ik haar trillen voel.

Nog harder kermt ze tot ze uiteindelijk luid ‘Jaaa’ schreeuwt en schokkend tegen me aan hangt.

Onhandig aai ik over haar hoofd, haar schokken wordt minder heftig.
De zoemende centrifuge trilt nog steeds. Opnieuw begint ze te zuchten en zegt:

‘As-asje-sjeblieft, zet-zet ‘m uit.’

Ik trek de stekker uit het stopcontact, het trillen stopt, het wordt stil.
Ik aai over haar rug, ze schokt nog steeds maar begint rustiger te ademen.

Na een laatste stuiptrekking kijkt ze omhoog”.

“Dankjewel, wat ben jij een schatje. Kijk nou toch eens, je witte overhemd, onder de mascara. Kom, ik was ‘m voor je.”

Met natrillende handen trekt ze mijn overhemd los waarbij ze mijn stijve lid raakt die boven de broekband staat.

“Oh, wat een mooi compliment.”

Met haar vingertoppen streelt ze mijn erectie, neemt hem tussen duim en wijsvinger en schuift tergend traag de voorhuid naar beneden. Ik staar recht voor me uit en klamp me aan haar vast.

Ik hoor alleen mijzelf ademen als haar tong mijn top likt, haar lippen om mijn eikel glijden.
Steeds iets verder neemt ze mij in haar mond. Haar hoofd gaat op en neer eerst langzaam maar steeds sneller tot ik sta te trillen. Vanuit mijn tenen stijgt een orgasme omhoog. Met een zuigend geluid laat ze mijn keiharde pik schieten. Ik kijk naar beneden, naar haar gezicht en spuit drie stralen sperma over haar wangen, voorhoofd en zwarte lokken. In haar ogen schittert hetzelfde als ik voel.
We beginnen samen te lachen, schaterend en lang.

Sindsdien kom ik elke maandag bij mijn vintage buurvrouw Elly.
Zij doet de was, ook de mijne, en we genieten van elkaar.
Onze favoriet is dat zij voorover op de spinnende centrifuge ligt en ik haar op z’n hondjes neem.
Het mooiste is dat ik me nauwelijks nog stoor aan alle geluiden die mijn buren maken.

Ik ben thuis.

EroScripta-Banner-1-groot1
Klik op het logo voor de andere verhalen van november 2018
Advertenties

3 gedachtes over “Burengerucht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s